ΖΕΚΕ / Nothing Thrives 21.03.2026 | AN Club

Καταιγιστικό rock ’n’ roll χάος στο υπόγειο της Σωλομού

Με το που είχα δει την ανακοίνωση της συναυλίας των Zeke, 8 χρόνια μετά από εκείνη την επική τους εμφάνιση στο Temple, ένα ήταν σίγουρο: αυτό το live δεν γινόταν να το χάσουμε. Στην αρχή είχαμε κανονίσει να πάμε με τη Μαριλένα οι δυο μας στο υπόγειο της Σωλομού, αλλά τελικά βρέθηκε εκεί όλο το moshcrew (με μία απώλεια μόνο), χωρίς καν να είμαστε συνεννοημένοι!

Για να μας προθερμάνουν, οι διοργανωτές επέλεξαν ίσως το καταλληλότερο για την περίσταση γκρουπ, τους Nothing Thrives. Η παρέα από την Αθήνα ανέβηκε φουριόζα στη σκηνή και, χωρίς πολλά-πολλά, μας πήρε από τα μούτρα με το Misfits-ικό, κατά στιγμές, βρώμικο κι αλήτικο punk 'n' roll τους. Τρομερή ενέργεια πάνω στη σκηνή, που μεταφέρθηκε αρκετά γρήγορα και στο moshpit, καθώς ο κόσμος είχε αρχίσει να γεμίζει το AN. Μέσα στο σαραντάλεπτο περίπου που έπαιξαν, σίγουρα κέρδισαν καινούργιους φίλους που τους έβλεπαν για πρώτη φορά (όπως ο γράφων) και σίγουρα ικανοποίησαν τους φανς τους, που δεν ήταν και λίγοι κάτω από τη σκηνή.

Η ώρα για το κύριο event της βραδιάς είχε φτάσει και με το που ανέβηκαν οι Zeke στη σκηνή, και με επιτάχυνση 0-100 σε κλάσματα του δευτερολέπτου, ξεκίνησε το σφυροκόπημα, το οποίο παρεμπιπτόντως δεν σταμάτησε ούτε δευτερόλεπτο! Όλη αυτή η rock 'n' roll ενέργεια φυσικά μεταφέρθηκε με την ίδια ταχύτητα και στο κοινό, που δεν σταμάτησε το moshing και τα stage dives ούτε για μια στιγμή.
Η μπάντα άλλες φορές "χορογραφημένη" κι άλλες στιγμές με αυθόρμητα κωλοδάκτυλα προς τους παρεβρισκόμενους φάνηκε να το διασκεδάζει δεόντος όλο αυτό που συνέβαινε.

Τώρα μην περιμένετε να συγκράτησα και setlist σε ένα performance με 30+ τραγούδια ενάμιση και δύο λεπτών διάρκειας. Σίγουρα από τα highlights της βραδιάς ήταν η διασκευή του Shout It Out Loud των αγαπημένων τους KISS, όπως και το «φροντιστήριο» που ανέλαβε να μας κάνει ο κιθαρίστας τους, βγαίνοντας για το encore, για το πώς προφέρεται το όνομα της μπάντας – ζικ και όχι ζέκε όπως τους λέμε εδώ στο Ελλάντα… που λίγη σημασία έχει φυσικά.

Μοναδική παραφωνία της όλης βραδιάς ήταν ο κάκιστος ήχος, ειδικά στους Zeke, όπου οι κιθάρες ήταν πολύ χαμηλά και, με τις ταχύτητες που παίζει η μπάντα, ώρες-ώρες ήταν αδύνατο να ξεχωρίσεις τραγούδι… Όπως είπε και η Μαριλένα στο τέλος: «Ωραίο το ένα και μοναδικό κομμάτι που έπαιξαν!»