ΝΤΟΠΙΟ ΧΑΡΝΤΚΟΡ #5 | 1η ημέρα : 18/12 Badtooth | 2η ημέρα : 19/12 AN Club

Ένα διήμερο που η καρδιά του ελληνικού hardcore χτύπησε στην Αθήνα

Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή εδώ και μια πενταετία, το ΝΤΟΠΙΟ ΧΑΡΝΤΚΟΡ ΦΕΣΤ ήταν πιστό στο ραντεβού του. Ένα διήμερο φωτιά στις 18 και 19 Δεκεμβρίου, μοιρασμένο στο Bad Tooth και στο AN Club.

Το γεγονός και μόνο ότι υπάρχει αυτό το φεστιβάλ είναι άξιο λόγου. Φτιαγμένο από άτομα της σκηνής – για τη σκηνή και μόνο, αποτελεί πραγματική πνοή ζωής. Γιατί κακά τα ψέματα, και ας μη κοροϊδευόμαστε, το hardcore στη χώρα μας δεν περνάει τις πιο χρυσές του εποχές όπως παλιότερα. Κόντρα όμως στις τάσεις και τις μόδες των καιρών, το φεστιβάλ έρχεται να αποδείξει ότι η σκηνή υπάρχει και μόνο πεθαμένη δεν μπορεί να τη χαρακτηρίσει κανείς.

Υπήρξε εκπροσώπηση όλων των hardcore υπο-ειδών, ενότητα, ωραίες μουσικές, moshpit όπως πρέπει να είναι και χαμόγελα. Όλα όσα δηλαδή χαρακτηρίζουν τη σκηνή.

Ημέρα 1η – «Η παρεΐστικη» 

Σε ένα γεμάτο Bad Tooth, τον χορό άνοιξαν οι Weaponized, στην παρθενική τους live εμφάνιση. Beatdown hardcore, δεμένη μπάντα και, παρότι πρώτη συναυλία, είχαν άνεση και κινητικότητα στη σκηνή. Ο κόσμος ήταν εκδηλωτικός και φάνηκε να διασκεδάζει με το σετ τους. Κερασάκι στην τούρτα, η διασκευή του“Master Killer” των Merauder.

Τη σκυτάλη πήραν οι –εσχάτως– νέοι «αγαπημένοι» μου στη σκηνή, οι Runs Deep. Τους είχα ξαναδεί άλλη μία φορά πριν ακούσω το άλμπουμ τους και ήδη μου είχαν κάνει εντύπωση. Πολύ δεμένη μπάντα, ωραία σκηνική παρουσία και τα παιδιά το διασκέδαζαν με τον κόσμο όσο δεν πάει. Highlight ο «χαμούλης» στο “Run For Your Life”, με το μικρόφωνο να γυρνάει ανάμεσα στο κοινό και τα stage dives. Εντύπωση μου έκανε ότι στο κλείσιμο με το “Hard Times” των Cro-Mags η ανταπόκριση δεν ήταν αυτή που θα περίμενα… μάλλον με πήραν τα χρόνια.

Επόμενοι στη σκηνή οι Conceive. Μεταλλικό hardcore από τα παλιά, πολύ δεμένο και τεχνικό συγκρότημα, με σκληρά αλλά καθαρά φωνητικά και ήχο που παραπέμπει ξεκάθαρα στις καλές εποχές των ‘90s. Οι Conceive παρουσίασαν υλικό από το παρθενικό τους άλμπουμ “Changes In Perspective”, που αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2026. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν θερμή και η συνολική εμφάνιση άφησε άκρως θετικά vibes. Προσωπικά, ανυπομονώ να ακούσω τον δίσκο όταν κυκλοφορήσει.

Τη βραδιά, φυσικά, έκλεισαν οι –κατά κάποιον τρόπο– «οικοδεσπότες» του φεστιβάλ, οι My Turn. Τους παρακολουθώ από τα πρώτα τους βήματα, σχεδόν 15 χρόνια πίσω. Τον Φώτη και τον Αποστόλη τους θεωρώ πλέον φίλους, οπότε τι να πω; Τα έσπασαν, όπως το έκαναν από την πρώτη φορά που τους είχα δει σ'εκεινο το DIY live στην Πάτρα, και συνεχίζουν να το κάνουν μέχρι και σήμερα με την ίδια τρέλα και το ίδιο πάθος. 

Απολογισμός της 1ης βραδυάς: πολλά χαμόγελα, ίσως μερικες μελανιές και κανενα σπασμένο πλευρο για κάποιους, πολύς ιδρώτας και πολυ hardcore!

Ημέρα 2η – «Where The Wild Things Are»

Ήταν λίγο μετά τις 8 και ο κόσμος άρχιζε σιγά σιγά να μαζεύεται στο AN Club όταν ανέβηκαν στη σκηνή οι Fatface. Με το «καλημέρα» και χωρίς πολλά-πολλά, το grind/crust τρίο ισοπέδωσε τους λίγους τυχερούς που είχαν φτάσει στην ώρα τους. Μικρά τραγούδια, ταχύτητες φωτός και brutality, brutality, brutality! Όπως πρέπει δηλαδή και κρίμα για όσους τους έχασαν.

Μετά τη βίαιη ωμότητα των Fatface, πάμε στο άλλο άκρο με το μελωδικό hardcore των TripNote, που πήραν τη θέση τους στη σκηνή. Ο κόσμος πλέον είχε αρχίσει να γεμίζει το club και το πρώτο moshpit της βραδιάς δεν άργησε να ξεκινήσει. Η εμπειρία και η άνεση της μπάντας πάνω στη σκηνή ήταν ξεκάθαρη, ενώ το μισάωρο περίπου που έπαιξαν λειτούργησε ως η καλύτερη δυνατή προθέρμανση για τη συνέχεια.

Ήρθε η σειρά των Gun Fever να ανέβουν στο σανίδι του AN, που πλέον είχε γεμίσει. Παραδοσιακό street punk και ο χώρος μπροστά στη σκηνή πήρε φωτιά. Τρομερή ανταπόκριση από το κοινό, με τους Gun Fever να ξέρουν ακριβώς πώς να ξεσηκώσουν τον κόσμο χωρίς πολλά λόγια — μιλούσε η μουσική.

Οι Going The Distance που ακολούθησαν, το πήραν από εκεί που το άφησαν οι Gun Fever και μας αποτέλειωσαν. Το συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη, με το σφιχτό hardcore/punk τους και ελληνικό στίχο (οι μόνοι και στις δύο μέρες του φεστιβάλ), ήξεραν πολύ καλά τι ήθελαν να κάνουν πάνω στη σκηνή και έδωσαν στον κόσμο ακριβώς αυτό που ήθελε να ακούσει. Τα stage dives δεν σταμάτησαν στιγμή και το moshpit ήταν στο κόκκινο σε όλο το σετ.

Ήρθε η ώρα για τους Cursed Blood. Το επιβλητικό death/crust που παίζει η μπάντα και που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχες του εξωτερικου, κυριάρχησε στον χώρο. Ωραία σκηνική παρουσία, βρώμικη και ωμή ενέργεια, και όσο κατέβαινε η στάθμη του μπουκαλιού Jack Daniels του μπασίστα τους, ανέβαινε η ένταση πάνω και κάτω από τη σκηνή.

Και κάπως έτσι ήρθε η στιγμή να κλείσει η βραδιά, με τους Malignant να ανεβαίνουν στη σκηνή, μπροστά σε πολλούς die-hard οπαδούς που τους περίμεναν με ανυπομονησία. Να ξεκαθαρίσω πως το beatdown hardcore ΔΕΝ είναι από τα αγαπημένα μου ακούσματα, ΑΛΛΑ τα παιδιά ήταν εντυπωσιακά. Επιβλητική μουσική, τρομερή σκηνική παρουσία, κινητικότητα και ουσιαστική αλληλεπίδραση με τον κόσμο. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια μπάντα; Συν 100 credits για την τοποθέτηση του κιθαρίστα τους σχετικά με το παλαιστινιακό, που θύμισε σε όλους ότι το hardcore δεν είναι απλά μια μουσική.

Απολογισμός 2ης βραδιάς: ίδιος με της πρώτης, απλά με περισσότερες μελανιές και περισσότερα σπασμένα πλευρά.

Και μια τελευταία παρατήρηση: είδα πολλά άτομα —αν όχι όλα— από συγκροτήματα που έπαιζαν την πρώτη μέρα στο Bad Tooth, να είναι τη δεύτερη μέρα στο AN ως κοινό. Ένα μεγάλο μπράβο από εμένα. Αυτό ακριβώς είναι το hardcore και αυτό μας κάνει να διαφέρουμε από πολλούς της ευρύτερης «rock ’n’ roll» κοινότητας που πάνε, παίζουν, φεύγουν και δεν δίνουν δεκάρα για την υπόλοιπη σκηνή τους.

Πάντα τέτοια! Και του χρόνου!

Cover photo by Lazaros