Όταν οι Rammstein διέσχισαν τη... Χαμένη Λεωφόρο

Η στιγμή που το γερμανικό industrial του 1995 συνάντησε τον εφιαλτικό κόσμο του David Lynch

Το 1997, ο David Lynch κυκλοφορεί το ψυχολογικό neo-noir θρίλερ Lost Highway -μια ταινία που περιστρέφεται γύρω από τη διάλυση της ταυτότητας, την ενοχή και μια αφήγηση που λειτουργεί σαν κλειστός, εφιαλτικός βρόχος.

Ο μουσικός Fred Madison κατηγορείται για τη δολοφονία της συζύγου του, φυλακίζεται και -σε μια από τις πιο αλλόκοτες αφηγηματικές στροφές του Lynch- «μεταμορφώνεται» σε έναν άλλον άντρα, τον Pete Dayton. Οι δύο ιστορίες μπλέκονται, δημιουργώντας μια διαλυμένη πραγματικότητα χωρίς καθαρά όρια.

Μέσα σε αυτό το σκοτεινό πλαίσιο, η μουσική δεν λειτουργεί ως απλή υπόκρουση. Αποτελεί βασικό αφηγηματικό μηχανισμό.

Το soundtrack του Lost Highway επιμελήθηκε ο Trent Reznor (μέσω των Nine Inch Nails), και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Δεν μιλάμε για μια απλή επιλογή τραγουδιών. Μιλάμε για μια προσεκτικά δομημένη κάθοδο στο σκοτάδι.

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1995, οι Rammstein -τότε σχεδόν άγνωστοι εκτός Γερμανίας- κυκλοφορούν το πρώτο τους στούντιο άλμπουμ, το Herzeleid και το στέλνουν στον David Lynch. Ο στόχος; Να τον πείσουν να σκηνοθετήσει το video clip τους. Θράσος; Ναι. Όραμα; Επίσης ναι. Το βίντεο δεν έγινε ποτέ -όμως ο δίσκος δεν πέρασε απαρατήρητος.

Ο Lynch αντί να το αγνοήσει, το λάτρεψε. Το βάζει να παίζει στη διαπασών στο πλατό του Lost Highway για να «πορώσει» το συνεργείο και να βάλει τους ηθοποιούς στο κατάλληλο σκοτεινό και βιομηχανικό mood. Industrial παλμοί, μηχανικός ρυθμός, κιθάρες που δεν χαϊδεύουν -ρίχνουν απανωτά χαστούκια. Το κομμάτι Rammstein καταλήγει τελικά στο soundtrack της ταινίας. Και δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο κομμάτι ακούγεται τη στιγμή που η ταινία αλλάζει θερμοκρασία. Ο Lynch χρησιμοποιεί τον ήχο για να δημιουργήσει προαίσθημα.

Στη εικονική σκηνή όπου στον διάδρομο ακούγονται ήχοι σαν ελικόπτερα πριν μπουν οι κιθάρες, νιώθεις ότι κάτι πολύ σκοτεινό πρόκειται να συμβεί. Δεν είναι απλώς μουσική υπόκρουση. Είναι προειδοποίηση και το industrial γίνεται εργαλείο αφήγησης.

Στο επίσημο soundtrack της ταινίας -που κυκλοφόρησε στις 18 Φεβρουαρίου 1997- περιλαμβάνονται δύο κομμάτια των Rammstein, σε ειδικές εκδόσεις: το Rammstein και το Heirate Mich. Και τα δύο προέρχονται από το Herzeleid και δεν υπάρχουν απλά ως ειδικές versions του άλμπουμ, αλλά σαν προσαρμοσμένες εκδοχές για το κινηματογραφικό πλαίσιο. Στη λίστα των 23 κομματιών του soundtrack, τα τραγούδια καταλαμβάνουν τις θέσεις 18 και 20.

Η ένταξη των δύο αυτών τραγουδιών στο Lost Highway, αποτέλεσε κομβική στιγμή για τη διεθνή τους πορεία. Η ταινία, παρότι δεν έγινε εμπορικό blockbuster, απέκτησε cult status. To soundtrack λειτούργησε ως γέφυρα ανάμεσα στη γερμανική industrial σκηνή και το παγκόσμιο κοινό. Χωρίς να προκύψει ποτέ το ζητούμενο video clip, οι Rammstein βρέθηκαν τελικά ενταγμένοι σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά soundtracks της δεκαετίας. Και κάπως έτσι, μια μπάντα που έστειλε έναν δίσκο για να πείσει έναν σκηνοθέτη, κατέληξε να γράψει το όνομά της πάνω στη Χαμένη Λεωφόρο.

Ωστόσο η βιομηχανική παρέλαση δεν σταματάει εκεί. O Marilyn Manson κάνει μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία -σε μια σκηνή που μοιάζει βγαλμένη από κλαμπ της κόλασης. Δεν είναι απλώς «περνάω για ένα πλάνο». Η παρουσία του ενισχύει την αίσθηση της παρακμής, της σεξουαλικής έντασης και της απειλής.

Και φυσικά ο Henry Rollins εμφανίζεται επίσης, σε έναν ρόλο που κουβαλά όλο το «ντούκι» και την επιθετική του ενέργεια. Και δεν χρειάζεται πολλά για να γεμίσει το κάδρο. Η φυσική του ένταση ταιριάζει απόλυτα με το Lync-ικό σύμπαν.

Ωστόσο, δεν γίνεται να μην κάνουμε αναφορά στα άλλα κομμάτια που πλαισίωσαν καθοριστικά την ταινία. Στο soundtrack συνυπάρχουν τραγούδια που αποτυπώνουν ξεκάθαρα το industrial και alternative τοπίο των mid-90s. Το I’m Deranged του David Bowie δημιουργεί το outline στον καμβά της ταινίας, αφού ακούγεται τόσο στην εναρκτήρια σκηνή όσο και στην τελική. Οι Nine Inch Nails δηλώνουν παρόντες με το The Perfect Drug, που γράφτηκε ειδικά για το soundtrack, αλλά και με το Driver Down. Ο Marilyn Manson προσθέτει τη δική του πινελιά με το Apple of Sodom, επίσης ηχογραφημένο για την ταινία, αλλά και με την twisted διασκευή του I put A Spell On You. Από την πλευρά του ο Lou Reed συμμετέχει με το This Magic Moment, μια ερμηνεία που προσθέτει μια διαφορετική υφή στο συνολικό ηχητικό μωσαϊκό της ταινίας.

Αυτό το έργο -για όποιον δεν την έχει δει, δείτε την- δεν αποτελεί μια mainstream επιτυχία. Είναι απλά η cultιά σε όλο της το μεγαλείο. Είναι μια ταινία που θα συνεχίσει να ζει στο υποσυνείδητο όσων την έχουν αντικρίσει και θα προσπαθήσουν να την κατανοήσουν. Είναι το χάος και η ειλικρίνεια σε 134 λεπτά. Και ο μουσικός μανδύας του Lost Highway την κάνει ακόμα πιο περίεργη, ακόμα πιο επικίνδυνη, ακόμα πιο μοναδική.

Ίσως να μην υπάρχει Lost στο Highway. Είναι απλά ένας δρόμος που επιστρέφεις ξανά και ξανά. Για να ακούσεις πάλι. Για να δεις πάλι. Για να δοκιμάσεις αν αυτή τη φορά θα βγάλεις περισσότερο νόημα, ή αν θα χαθείς λίγο πιο βαθιά.

Και οι Rammstein δεν διέσχισαν απλώς την Χαμένη Λεωφόρο. Άφησαν το αποτύπωμά τους πάνω της.