Rob Zombie - The Great Satan

Επιστροφή στις «βιομηχανικές» ρυθμίσεις

Όντας fan των White Zombie από το πρώτο τους άλμπουμ Make Them Die Slowly (1989), έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στην προσωπικότητα που λέγεται Rob Zombie. Μετά την απογοήτευση της διάλυσης των Zombies, η σόλο καριέρα του με τα δύο πρώτα του άλμπουμ ως Rob Zombie, Hellbilly Deluxe (1998) & The Sinister Urge (2001), φάνηκε να καλύπτει κάπως το κενό που άφηναν πίσω τους. Η συνέχεια βέβαια μετρίασε κάπως αυτή την πεποίθηση, καθώς με τη νέα του μπάντα μπλέχτηκε σε πιο mainstream μονοπάτια.

Φτάσαμε λοιπόν στο σωτήριο έτος 2026, με τον Rob Zombie αναγνωρίσιμη φιγούρα πλέον και με καθολική αποδοχή ως καλλιτέχνη (μουσικός/σκηνοθέτης), να μην έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν.

Η πρώτη αίσθηση που σου αφήνει το The Great Satan είναι αυτή της επιστροφής. Όχι, δεν είναι ούτε White Zombie ούτε καν Hellbilly Deluxe, αλλά είναι ένας Rob Zombie απενοχοποιημένος, σκοτεινός, αυτοσαρκαστικός και ενίοτε προκλητικός.

Το άλμπουμ βγαίνει από τη μεγάλη metal παρένθεση που είχε ανοίξει η μπάντα και αφήνεται σε πιο πειραματικούς ήχους, ξαναγυρνώντας στις αρχικές «βιομηχανικές» της ρυθμίσεις. Από το εναρκτήριο F.T.W. 84 (Fuck The World ’84) οι βιομηχανικοί ήχοι κάνουν αισθητή την παρουσία τους, όπως μας είχαν προϊδεάσει και τα τρία πρώτα singles που είχαν δοθεί στη δημοσιότητα: (I’m a) Rock ’N’ Roller, Heathen Days & Punks and Demons.

Με τα κοφτά, αγχωτικά riffs πλαισιωμένα από samples και τα γνωστά «διαολεμένα» φωνητικά του Rob Zombie, το άλμπουμ σε φέρνει στη δική του εικονική πραγματικότητα. Πολλές οι επιρροές από κλασικές industrial μπάντες όπως οι Ministry και οι NIN – ειδικά στο Sir Lord Acid Wolfman – που μόνο για κακό δεν το λες.

Πέρα από τα Out Of Sight και Revolution Motherfucker, που άνετα θα μπορούσαν να είναι κι αυτά singles του άλμπουμ, αίσθηση κάνει το The Black Scorpion, όπου, αντίθετα με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου και από όσα μας έχει συνηθίσει ο Rob Zombie, οι ταχύτητες ανεβαίνουν και το riff, που άνετα θα μπορούσαν να έχουν γράψει οι Gogol Bordello, βγάζει ένα διαφορετικό αλλά πολύ καλό αποτέλεσμα και ένα άλλο πρόσωπο του συγκροτήματος.

Υπάρχουν και κάποια διαδικαστικά, fillers όπως συνηθίζουμε να τα αποκαλούμε, κομμάτια, που δεν χαλάνε τη ροή και άνετα θα μπορούσαν να είναι το ταβάνι για πολλές μπάντες εκεί έξω.

Τελική αποτίμηση είναι πως το The Great Satan αποτελεί έναν δίσκο συνειδητής επαναφοράς στις ρίζες, σκοτεινό και με έντονο industrial νεύρο, που αποδεικνύει ότι ο Rob Zombie θυμήθηκε τι τον έκανε ξεχωριστό. Με ταυτότητα και χαρακτήρα, λειτουργεί ως ουσιαστική επιστροφή και μπορεί να σηματοδοτήσει μια νέα, δημιουργικά πιο ενδιαφέρουσα περίοδο.