Αν οι ελληνικές οικογένειες ήταν metal μπάντες

Όταν το οικογενειακό τραπέζι γίνεται rehearsal room

Υπάρχει ένα σημείο στο σύμπαν όπου δύο δυνάμεις συγκρούονται και γεννούν κάτι μοναδικό: η ελληνική οικογένεια και το metal. Η πρώτη έχει τσακωμούς για το ποιος θα φάει τα περισσότερα κομμάτια πίτσα, η δεύτερη έχει τσακωμούς για το ποιος θα παίξει solo. Η μία έχει «Μααααααααααα, πού είναι οι κάλτσες μου;», η άλλη έχει «πού είναι ο μπασίστας; Έχει χαθεί 3 ώρες». Βάλ’ τες μαζί και δημιουργείται ένα συγκρότημα που ούτε ο Rick Rubin δεν μπορεί να κουμαντάρει.

Αν λοιπόν μια ελληνική οικογένεια μεταμορφωνόταν σε metal μπάντα, το lineup θα ήταν τόσο επικό, που θα το ζήλευαν μέχρι και οι Metallica.

Να πως θα μοιάζανε:

Η Μαμά – Ο Μανα-τζαρέος που τα κάνει ΟΛΑ (a.k.a. General Director of Chaos)

Η Μαμά δεν είναι απλώς manager. Είναι το management.

Κλείνει ημερομηνίες, λύνει καβγάδες, οργανώνει περιοδείες (a.k.a. «πάμε στον θείο για το Πάσχα»), φτιάχνει το catering, σιγουρεύεται ότι τα ρούχα είναι όλα στην πένα και ταυτόχρονα φωνάζει «ΑΝ ΞΑΝΑΔΩ ΤΑ ΠΕΤΑΛΙΑ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΘΑ ΤΑ ΠΕΤΑΞΩ ΑΠ’ ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ!»

Είναι η μόνη που μπορεί να κάνει όλο το συγκρότημα να δουλέψει… και η μόνη που μπορεί να το διαλύσει με τη φράση: «ΘΑ ΠΛΥΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΠΙΑΤΑ;»

Ο Μπαμπάς – Ο Drummer που φεύγει μία φορά τον χρόνο

Ο πατέρας είναι ντράμερ γιατί:

•  Έχει πάντα νεύρα.
•  Έχει πάντα ιδρώτα.

Έχει ΠΑΝΤΑ μια ιστορία που ξεκινά με το «εμείς τότε…».

Κι αν η κοιλιά του πολλές φορές μπαίνει στη μέση, είναι πάντα πρόθυμος να επισκευάσει τον χαλασμένο ενισχυτή ή να πει «δώσε μου ένα κατσαβίδι, θα το φτιάξω εγώ».

Φεύγει από το «συγκρότημα» μια φορά τον χρόνο για να «ηρεμήσει» στο χωριό, αλλά πάντα επιστρέφει γιατί χωρίς αυτόν, tempo δεν υπάρχει.

Ο Παππούς – Ο Μπασίστας που κρατάει το ρυθμό (και την οικογένεια)

Ήρεμος, σταθερός, πάντα εκεί. Ο παππούς είναι ο μπασίστας που κανείς δεν ακούει συνειδητά, αλλά αν λείψει το καταλαβαίνουν όλοι.

Είναι το old-school heavy metal στοιχείο: «Τότε ήταν καλύτερα!» Και μετά τρώμε όλοι παστίτσιο, ενώ για εκατομμυριοστή φορά εξιστορεί ιστορίες από τα παλιά.

Η Γιαγιά – Η Lead Κιθαρίστρια με άπειρη ενέργεια

Αν κάποιος στην οικογένεια μπορεί να παίξει 10λεπτο solo χωρίς να λαχανιάσει, αυτή είναι η γιαγιά. Μαγειρεύει 14 ώρες, σηκώνει όλο το σπίτι στο πόδι, και το βράδυ σου φέρνει ταπεράκι «γιατί έχεις αδυνατίσει».

Το solo της; «Φάε, παιδάκι μου!» Πιάνει από doom έως thrash, ανάλογα με το πόσο άδειο είναι το πιάτο σου.

Ο Αδελφός – Ο Lead Singer που πρέπει όλοι να τον κοιτάνε

Ο αδελφός είναι ο frontman. Τέλος. Έχει attitude. Έχει άποψη. Έχει φωνή που ακούγεται τρεις ορόφους κάτω.

Είναι αυτός που:

• τραγουδάει στο μπάνιο
• τραγουδάει στο σαλόνι
• τραγουδάει ενώ του φωνάζουν «ΣΤΑΜΑΤΑ!»

Και φυσικά πιστεύει ότι είναι παρεξηγημένο ταλέντο.

Η Αδελφή – Η Groupie με εμπειρία tour life

Η αδελφή δεν παίζει όργανο, αλλά ξέρει όλα τα τραγούδια. Βρίσκεται παντού: backstage, μπροστά από τη σκηνή, στα παρασκήνια της οικογένειας. Ξέρει κουτσομπολιά, ξέρει vibes, ξέρει ποιος τσακώθηκε με ποιον και γιατί.

Χωρίς αυτή; Το συγκρότημα δεν έχει κοινό.

Συμπέρασμα

Αν οι ελληνικές οικογένειες ήταν metal μπάντες, θα ήταν το πιο χαοτικό, πιο αστείο, πιο αληθινό μουσικό project όλων των εποχών. Με lineup που αλλάζει, με solos που διαρκούν χρόνια, με rehearsals που λέγονται «οικογενειακά τραπέζια» και με manager που πάντα — ΠΑΝΤΑ — έχει δίκιο.

Η οικογένεια δεν είναι metal. Είναι η ΜΗΤΕΡΑ του metal.