Editorial #5 : Ανασκόπηση 2025
Photo credits
Οι συντάκτες του Mosh γράφουν για τα μουσικά Ups & Downs του 2025
Η μουσική μου χρονιά δεν με βρήκε κολλημένη στα κάγκελα ή να μετράω setlists. Με βρήκε περισσότερο με ακουστικά, αποσπασματικά, ανάμεσα σε δουλειές, scroll και καθημερινές υποχρεώσεις. Παρ’ όλα αυτά, το 2025 είχε τις στιγμές του — άλλες που ξεχώρισαν, άλλες που απλώς… πέρασαν.
Αν έπρεπε να σταθώ σε μία live στιγμή του καλοκαιριού, αυτή θα ήταν η βραδιά του Release Athens με Gojira και Lacuna Coil. Δύο συγκροτήματα με διαφορετικό DNA, αλλά κοινή γλώσσα την ένταση και τη συνέπεια στον ήχο τους. Οι Gojira με το ασφυκτικό groove και τη βαριά τους δυναμική, οι Lacuna Coil με τη γνώριμη gothic μελαγχολία, έφεραν στην Αθήνα μια συναυλία, που εγώ προσωπικά ευχαριστήθηκα.
Στις κυκλοφορίες της χρονιάς, ξεχώρισα το Sleepless Empire. Ένας δίσκος που δεν φωνάζει για προσοχή, αλλά σε κερδίζει σιγά-σιγά. Οι Lacuna Coil κάνουν αυτό που ξέρουν καλά: σκοτεινή ατμόσφαιρα, βαριά riffs και ισορροπία ανάμεσα στη μελωδία και την ένταση. Δεν είναι από τα άλμπουμ που θα σε κερδίσουν από την πρώτη ακρόαση, αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο σε κάνουν να επιστρέφεις χωρίς καν να το καταλάβεις.
Το thumbs down της χρονιάς, για εμένα, πήγε στο Black Star των Candlemass. Για να είμαι ειλικρινής, δεν μπήκα καν στην διαδικασία να το ακούσω όλο ή να κάτσω να το αναλύσω. Περίμενα εκείνη τη γνώριμη doom αισθητική που σε κολλάει στον καναπέ, αλλά τελικά έμεινα με την αίσθηση ότι κάτι έλειπε. Όχι κακό, αλλά από εκείνες τις κυκλοφορίες που τελειώνουν και λες «πάμε παρακάτω». Απογοητευτικό για μια μπάντα με τέτοια ιστορία.
Η ευχάριστη έκπληξη, πάντως, ήρθε από τους Spiritbox και το Tsunami Sea. Χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες, βρέθηκα να επιστρέφω σε κομμάτια του ξανά και ξανά. Σύγχρονος metal ήχος, ένταση εκεί που πρέπει, χωρίς φλυαρίες και εντυπωσιασμούς για το θεαθήναι. Για μια χρονιά που άκουσα μουσική αποσπασματικά, αυτός ο δίσκος ήταν μια μικρή αλλά ευχάριστη αποκάλυψη.
Αγαπημένο live - Θα πω Turbonegro & Terror, τους πρώτους τους είδα για πρώτη φορά και ήταν πραγματικά μια γιορτή και τους Terror αν και τους έχω δει κι άλλες φορές ήταν πραγματικά μια αναβίωση των παλιών καλών εποχών, όλη αυτή η ενέργεια.
Αγαπημένη κυκλοφορία - Τι άλλο εκτός από Coroner που ήταν η επιστροφή που περίμενα εδώ και 36 χρόνια..Επίσης Biohazard που με έκανε να αισθανθώ πάλι έφηβη με το που άκουσα το Forsaken μήνες πριν την κυκλοφορία του δίσκου.
Απογοήτευση της χρονιάς - Αν και Σαϊκοπούλου...θα πω το Adrenaline Addict των SxTx. Άλλη μια επιστροφή που περίμενα πως και πως, αλλά τα χλιαρά και ξεψυχισμένα γυναικεία φωνητικά μαζί με τον μουσικό αχταρμά με άφησαν παγερά ξενερωμένη. Ευχομαι ο νέος δίσκος το '26 να μας αποζημιώσει.
Αποκάλυψη της χρονιάς - Fugitive! Ναι οκ μπορεί να υπάρχουν από το 2021 αλλά εγώ τους έμαθα το 2025 επειδή μου πέταξε το YouTube σαν προτεινόμενο το Spheres Of Virulence. Έψαξα,έμαθα κι από τότε έχω λιώσει το Maniac που πλέον το ακούω καθημερινά!
Αγαπημένο live: Πλούσια συναυλιακή χρονιά φέτος, πήγα σε πολλές συναυλίες που, στη πλειοψηφία τους, ήταν από καλές έως πολύ καλές, με εξαίρεση μία που ήταν τρισάθλια, αλλά επειδή επρόκειτο για ελληνική μη «εμπορική» μπάντα δεν έγραψα ποτέ τίποτα ούτε πρόκειται να το κάνω από εδώ. Το live που θα διαλέξω ως αγαπημένο της χρονιάς δεν ήταν ίσως το καλύτερο σύμφωνα με τα μουσικά μου γούστα, αλλά ήταν το σημαντικότερο και θα μνημονεύεται για καιρό όταν στο μέλλον αναφερόμαστε στο 2025. Ήταν η πενθήμερη αποχαιρετιστήρια γιορτή των Last Drive στο Gagarin. Πήγα σε δύο από τις πέντε sold-out βραδιές και μόνο και μόνο το γεγονός ότι είδα τη τελευταία συναυλία αυτού του τεράστιου συγκροτήματος, για τα δεδομένα της χώρας μας, το καθιστά αυτόματα και το σημαντικότερο της χρονιάς!
Αγαπημένη κυκλοφορία: Το τελευταίο πόνημα των αγαπημένων μου Agnostic Front, Echos Of Eternity, είναι για μένα αδιαμφισβήτητα το άλμπουμ της χρονιάς. Όχι μόνο επειδή μιλάμε για δισκάρα, αλλά πιο πολύ για το γεγονός πως δε το περίμενα να είναι τόσο καλό. Βέβαια, αδικώ το Divided We Fall των Biohazard, που θα του δώσω τον τίτλο comeback της χρονιάς για να μείνουμε όλοι ευχαριστημένοι!
Απογοήτευση της χρονιάς: Το άλμπουμ «επιστροφής» των Senser, Sonic Dissidence! Αντιγράφω από την παρουσίαση που τελικά δεν ανέβασα ποτέ, γιατί έχω αποφασίσει πως αντί το να «θάβω» καλύτερα να σιωπώ: «Το Sonic Dissidence πάσχει από διπολική διαταραχή· εκεί που έχει στιγμές που σε ανεβάζει, σκάνε κάτι άκυρα μελωδικά σημεία που στέλνουν τα τραγούδια στα τάρταρα». Ελπίζω στο live τους στις 28/3 να μη φάμε τη ξενέρα που φάγαμε με το δίσκο και επί σκηνής να φανούν αντάξιοι των προσδοκιών που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει από τις παλαιότερες εμφανίσεις τους εδώ.
Αποκάλυψη της χρονιάς: Αν με ρώταγες ενάμιση μήνα πριν, θα σου έλεγα το Until The Last Breath των Primal Age, αλλά δυστυχώς για τους Γάλλους κυκλοφόρησαν τον Νοέμβριο οι False Reality το ντεμπούτο τους Faded Intentions και οριακά κερδίζουν στα σημεία!
Μία ακόμα μεταλλική χρονιά, πλούσια σε κυκλοφορίες και συναυλίες, πλησιάζει προς το τέλος της και εμείς καλούμαστε να κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση, ώστε να θυμηθούμε κάποια αγαπημένα live, κυκλοφορίες αλλά και ξενέρες της χρονιάς που πέρασε.
Αγαπημένο live: αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα στις μνημειώδεις, ισοπεδωτικές εμφανίσεις των Overkill, Candlemass και King Diamond, αλλά τελικά την πρωτιά μέσα μου την κέρδισε ο Βασιλιάς με το σπαθί του (ή μάλλον με το κρανίο του). Αυτό που βιώσαμε το βράδυ της 10ης Ιουλίου 2025, κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, δεν ήταν «ένα ακόμα live», αλλά μια δαιμονική, μακάβρια, παρανοϊκή, μεταλλική θεατρική παράσταση άνευ προηγουμένου, που προσωπικά τη θεωρώ ως ό,τι καλύτερο έχω δει σε metal συναυλία στη ζωή μου μέχρι τώρα! Ειλικρινά δε ξέρω από πού να το πιάσω… από τα ΕΠΙΚΑ σκηνικά; (Μιλάμε, είχαν στήσει την πρόσοψη και τις σκαλωσιές της έπαυλης από το εξώφυλλο του Them), τον απίστευτο ήχο; Τη μαύρη, μακάβρια ατμόσφαιρα; Το ΘΕΪΚΟ playlist; (Με το καλησπέρα μας πέταξαν στη μάπα τα 3 πρώτα κομμάτια του Abigail, τι να λέμε τώρα…), το δίδυμο-φωτιά των τιτάνων Andy LaRocque / Mike Wead που κένταγε; Ευτυχώς, οι φήμες για ακύρωση λόγω ενός προβλήματος που είχε με τη φωνή ο Βασιλιάς δεν ευοδώθηκαν και όχι μόνο βγήκε και τραγούδησε, αλλά μας πήρε όλους ο διάολος απ’ τον σεληνιασμένο (και λόγω πανσελήνου) King. Όσοι δεν παρευρεθήκατε σ’ αυτό το υπερθέαμα, χάσατε μια εμπειρία ζωής!!!
Αγαπημένη κυκλοφορία: έχοντας ψιλοξενερώσει (με έμφαση στο ψιλό, γιατί νταξ, δεν είναι και μούφες) με τα προηγούμενα 2 albums των θρύλων του Bay Area, Testament, δεν είχα και ιδιαίτερες προσδοκίες απ’ το νέο τους δίσκο, μέχρι που έσκασε μύτη το πρώτο single Infanticide A.I. και με το πρώτο άκουσμα ήδη μάζευα τα παπαράκια μου απ’ το πάτωμα! Δολοφονική ηχάρα, thrash ύμνοι γαρνιρισμένοι με blastbeats, Chuck Billy σε τσακίρ κέφια και… τα υπόλοιπα τα έχω γράψει λεπτομερώς στην κριτική του album. Σίγουρα ο thrash δίσκος της χρονιάς κατ’ εμέ (μαζί με το νέο Sodom, απλά το Parabellum πιστεύω είχε αυτό το κάτι παραπάνω), που απέδειξε περίτρανα ότι οι Αμερικανοί ακόμα δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη και, 4 δεκαετίες μετά, ζουν και βασιλεύουν!
Απογοήτευση της χρονιάς: το νέο Dark Angel, χωρίς δεύτερη σκέψη, και όπως και με το Testament, έχω ήδη περιγράψει με το νι και με το σίγμα στην κριτική γιατί το θεωρώ τη μεγάλη φετινή ξενέρα, οπότε δε θα σπαταλήσω άλλο τον πολύτιμο χρόνο μου… και πολύ ασχολήθηκα!
Αποκάλυψη της χρονιάς: εδώ μπορώ να πω ότι δυσκολεύτηκα αρκετά, διότι από το νέο αίμα του underground, ναι μεν άκουσα πολύ καλές, εντυπωσιακές κυκλοφορίες, όπως τα ντεμπούτα από DET, Bezdan, Burning Death, Bastard Cröss (αυτό ειδικά είναι τεράστιο black/thrash ΕΠΟΣ), αλλά δε μπορώ να πω ότι προσέφεραν κάτι καινούριο στο είδος… θεωρώ ότι πιο πολύ ξεχώρισε το νέο δεύτερο album των Γάλλων thrashers Mortal Scepter. Σαρωτικό blackened thrash διαστημικών προδιαγραφών, με βασική επιρροή τους Vektor και τους παλιούς Voivod. Δουλεμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, με φρενήρη riffs και solos, γαμηστερή, δυνατή παραγωγή, με μπασάτο ηχο-πριονοκορδέλα, χωρίς να λείπουν τα τεχνικά σημεία και τα μελωδικά περάσματα που του δίνουν extra interest points και δεν ακούς απλά ένα μονότονο τούπα-τούπα ξύσιμο. Όλα τα κομμάτια είναι ένα και ένα, αλλά ιδιαίτερη μνεία επιβάλλεται να γίνει στο τελευταίο 10λεπτο έπος Into the Wolves’ Den, όπου γίνεται της πόρνης το κιγκλίδωμα! Οι τύποι έχουν βρει τη χρυσή τομή μεταξύ του τεχνικού και straightforward thrash, κάτι που πετυχαίνεις μόνο αν διαθέτεις μεγατόνους cojones! Must για τους οπαδούς των Voivod, Vektor, Coroner, Toxik, Atrophy και γενικά του ποιοτικού old school thrash!
Καλές γιορτές σε όλους, με υγεία.
