Godsmack / SixforNine | 23.07.2026 | Θέατρο Λυκαβηττού

Όταν ο Λυκαβηττός σείστηκε

Ανακάλυψα τους Godsmack πρώτη φορά το 2004 στην Αγγλία, όταν έπαιζα το Prince of Persia: Warrior Within, στο PS2 μου τότε. Θυμάμαι, με το που άκουγα την εισαγωγή να μπαίνει με έπιανε καρδιοχτύπι γιατί ήξερα ότι πλησιάζει ο Dahaka και πρόκειται να ξεκινήσει άλλη μία μάχη ή άλλο ένα κυνηγητό. Όταν τερμάτισα το παιχνίδι, είδα στους τίτλους τέλους ότι δεν είναι απλά μια μουσική για το παιχνίδι, αλλά κανονικό τραγούδι. Το επικό I Stand Alone, το οποία απλά ερωτεύτηκα. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η σχέση μου με τους Godsmack.

Όταν είδα ότι έρχονται στην Αθήνα έκλεισα αμέσως εισιτήρια. Δεν υπήρχε καμία απολύτως περίπτωση να μην πάω να τους δω. Και έρχεται η μέρα της συναυλίας, 13 Ιουλίου. Παίρνουμε ταξάκι με τις κολλητές μου και φτάνουμε εις το βουνό. Ευτυχώς πήγαμε αρκετά νωρίς και καταφέραμε να κάτσουμε μπροστά μπροστά.

Τη συναυλία θα άνοιγαν οι SixforNine, μία ελληνική μέταλ μπάντα, τους οποίους είχα πρωτοακούσει ένα χρόνο πριν. Είχα ακούσει τραγούδια τους και μου άρεσαν, αλλά δεν περίμενα αυτό που θα γινόταν επί σκηνής. Μόλις βγήκαν, γεμάτοι ενθουσιασμό, ο Λυκαβηττός γέμισε ένταση και ενέργεια. Το ιδανικό ζέσταμα πριν βγουν οι Godsmack.

Και έρχεται η στιγμή που ο Sully Erna κάνει την εμφάνισή του, παρέα με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας. Και… χαμός. Φωνές, χειροκροτήματα, κραυγές αποθέωσης. Η ενέργειά τους φάνηκε από το πρώτο τραγούδι, When Legends Rise και εκεί καταλάβαμε όλοι τι έπεται… μια συναυλία που θα τη θυμόμαστε όλοι για πολύ καιρό. Η ένταση, ο ρυθμός και η ξεσηκωτική ατμόσφαιρα συνεχίστηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας με τα ντράμς να χτυπάνε ρυθμικά κατευθείαν μέσα στο είναι μας.

Ένα από τα highlights της συναυλίας ήταν όταν ο Erna μαζί με τον Mike Mangini κατέκλυσαν το κέντρο της σκηνής και οι δύο τους παρέδωσαν ένα καταπληκτικό drum duet παίζοντας όχι μόνο δικά τους κομμάτια, αλλά και άλλων συγκροτημάτων.

Όταν, δε, έπαιξαν το Under Your Scars οι τρίχες μας σηκώθηκαν όσο δεν πήγαινε. Το κομμάτι το αφιέρωσαν στον Chester Bennington, τον Chris Cornell, τον Ozzy και άλλους καλλιτέχνες που έχουν φύγει από τη ζωή, στέλνοντας το μήνυμα να μην διστάζουμε να ζητάμε βοήθεια και να έχουμε το νου μας στους αγαπημένους μας ανθρώπους.

Το setlist ήταν ένα πέρασμα από όλη τη μουσική τους πορεία και φυσικά έκλεισαν με το I Stand Alone, όπου εκεί έγινε πραγματικός χαμός. Όλοι γίναμε μια φωνή, παρουσιάζοντας, για μια ακόμη φορά, την ψυχή του ελληνικού κοινού.

Τελειώνοντας ο Erna ευχαρίστησε θερμά το όλους όσους ιδρώναμε από κάτω, δίνοντας την υπόσχεση ότι θα επιστρέψουν και πάλι στην Αθήνα.

Φεύγοντας και οι τρεις μας αισθανόμασταν μια γλυκιά ευφορία, αφού είχαμε παρακολουθήσει μια απλά γαμάτη συναυλία. Ο ιδρώτας έσταζε από το είναι μας κι όμως αποφασίσαμε να γυρίσουμε σπίτι με τα πόδια, κάτω από τον πιο όμορφο καλοκαιρινό ουρανό.

Όταν φτάσαμε, το ροχαλιτό ήταν η αναπόφευκτη εξέλιξη αυτής της ημέρας. Δύο μέρες μετά -και ενώ τα γράφω αυτά- δεν μπορώ να κουνήσω το κεφάλι μου πέρα δώθε γιατί ο αυχένας μου, μου θυμίζει ότι στα 46 μου πρέπει να βρω κάποιον πιο ήπιο τρόπο για το headbanging!!!