Exodus - Goliath

To «θρας του συνταξιούχου»

Νέο album από τους ζωντανούς θρύλους του αμερικάνικου thrash και 3ο κατά σειρά μέχρι στιγμής για φέτος από μεγάλη μπάντα του είδους (μετά από Kreator & Megadeth), το οποίο σηματοδοτεί, δυστυχώς, την επιστροφή του τραγουδιστή Rob Dukes στη θέση του Souza, που αποχώρησε, επίσης δυστυχώς, για μια ακόμα φορά.

Ομολογώ πως δεν ασχολήθηκα καθόλου με οτιδήποτε κυκλοφόρησε η μπάντα μετά το αξιοπρεπέστατο Tempo of the Damned, εκτός από την επανηχογράφηση του μυθικού Bonded by Blood, το εμετικό έκτρωμα Let There Be Blood, το οποίο θεωρώ από τις χειρότερες στιγμές στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής και παρά φύση βιασμό του ίσως κορυφαίου thrash δίσκου που ηχογραφήθηκε ποτέ.

Ας πάμε όμως στο δια ταύτα και δη στο νέο album καθεαυτό και… από πού να το πιάσω και πού να τ’ αφήσω…

Ενώ υπάρχουν εδώ και εκεί διάσπαρτες κάποιες συμπαθητικές στιγμές όπου τα «χώνουν», σε γενικές γραμμές ο δίσκος κυλάει αδιάφορα, βαρετά και βασανιστικά σε mid-tempo χαρντκοροθρας φόρμες, χιλιοπαιγμένες και πιο κλισέ και από λουλούδια με σοκολατάκια για δώρο στον Άγιο Βαλεντίνο.

Ο overproduced, υπερτριγκαρισμένος, υπεργυαλισμένος, πλαστικός ήχος χειροτερεύει την κατάσταση και η φωνή του Dukes, με αυτή την επιτηδευμένα ψευτοτσαμπουκαλίδικη hardcore χροιά, ακούγεται πιο εκνευριστική από ποτέ! Α ρε Souza, έφυγες πάλι και ρήμαξε το μαγαζί…

Δυστυχώς οι Exodus, όπως και οι Kreator, οι Destruction και οι Slayer, εδώ και πολλά χρόνια παίζουν το λεγόμενο «θρας του συνταξιούχου»… γυαλισμένο, ακίνδυνο και βαρετό, αλλά τι να κάνουμε, δεν είναι όλοι Sodom… τουλάχιστον όμως δεν είναι και εντελώς σκουπίδι όπως το τελευταίο Dark Angel.

Εν κατακλείδι, ο δίσκος θα αρέσει σε όσους έχουν ακούσει 10 thrash δίσκους στη ζωή τους και στα ουγκανά που θεωρούν τα πάντα στο μέταλ «επικές δισκάρες».

Οι υπόλοιποι προτιμήστε τις πραγματικές δισκάρες του είδους που κυκλοφόρησαν μέχρι στιγμής φέτος από underground γκρουπάρες και αφήστε τους Exodus να πλέουν σε πελάγη crossover μετριότητας… NEEEEEXT!!!!!!!