Live Aid 1985: Το event όπου οι Queen έλαμψαν, αλλά οι Sabbath και οι Led Zeppelin θύμισαν τι θα πει “βαρύ ρεύμα”

Όταν μιλάμε για το Live Aid του ’85, συνήθως το μυαλό πάει κατευθείαν στους Queen και στο Wembley που σηκώθηκε σαν σεισμική δόνηση. Αλλά αυτό είναι μόνο η μισή ιστορία — και σίγουρα όχι η πιο βαριά.

Το Live Aid ήταν ένα παράξενο τέρας: μισό ανθρωπιστική καμπάνια, μισό μουσικό χάος, κι ένα πεδίο μάχης όπου οι μεγαλύτερες μπάντες της εποχής προσπάθησαν να προσαρμοστούν σε έναν θεσμό τηλεόρασης που δεν έκανε κανένα χατίρι.

Κι αν οι Queen πήραν το χειροκρότημα, οι Black Sabbath και οι Led Zeppelin πήραν την… απόδειξη ότι το metal δεν μπαίνει εύκολα σε τηλεοπτικές φόρμες.

Black Sabbath: Το reunion που έμοιαζε με οικογενειακό τραπέζι… λίγο άβολο

Για τους fans της βαριάς μουσικής, η επανένωση των Sabbath με τον Ozzy ήταν από μόνη της λόγος να συντονιστούν. Η μπάντα ανέβηκε στη σκηνή στη Φιλαδέλφεια για πρώτη φορά με την κλασική σύνθεση μετά από χρόνια, και για λίγα λεπτά ο κόσμος θυμήθηκε πώς ξεκίνησε όλη αυτή η μαύρη τέχνη: με riff που κυλάνε σαν τεθωρακισμένα και φωνές που στάζουν καπνό.

Μόνο που… δεν ήταν τόσο απλά.

•  Ο Ozzy ήταν σε μια εποχή που ο Ozzy ήταν πολύ Ozzy.
•  Ο Iommi, σαν βράχος, τους σήκωνε όλους.
•  Ο Butler έπαιζε σαν να μην πέρασε μια μέρα.
• Ο Bill Ward… απλώς προσπαθούσε να επιβιώσει από το περιβάλλον Live Aid.

Το παίξιμο ήταν καλό -όχι εξαιρετικό, αλλά η στιγμή ήταν τεράστια. Οι Sabbath δεν χρειάστηκε να είναι τέλειοι. Χρειάστηκε μόνο να εμφανιστούν. Και αυτό από μόνο του ήταν ιστορικό.

Led Zeppelin: Το reunion που έγινε θρύλος… αλλά όχι για τους λόγους που θα περίμενες

Και μετά έρχονται οι Led Zeppelin - ή, για να είμαστε ακριβείς, ό,τι πιο κοντινό μπορούσες να έχεις σε Zeppelin εκείνη τη δεκαετία.

Jimmy Page, Robert Plant, John Paul Jones. Και στα ντραμς; Ο Phil Collins + Tony Thompson, δύο drummers στη θέση του Bonham. Τι μπορεί να πάει στραβά; Ε, σχεδόν… τα πάντα.

Το set ήταν άτακτο, ασυντόνιστο, γεμάτο τεχνικά προβλήματα και, κυρίως, γεμάτο από την απουσία του μοναδικού ανθρώπου που θα μπορούσε να κουμαντάρει αυτό το ηχητικό θηρίο: τον John Bonham.

Ο Phil Collins έχει δηλώσει πολλαπλές φορές ότι βρέθηκε στη σκηνή πρακτικά χωρίς επαρκή πρόβα. Ο Page είχε θέματα με τον ήχο και το κούρδισμα. Ο Plant προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στο να τιμήσει το παρελθόν και να μην το βαφτίσει καρικατούρα.

Και όμως - ακόμη και με όλα τα προβλήματα - το reunion των Zeppelin παραμένει ένα από τα πιο συζητημένα στην ιστορία. Γιατί; Γιατί ήταν Zeppelin. Ήταν τα τρία μέλη που διαμόρφωσαν το blueprint της hard rock. Και το κοινό ήξερε ότι δύσκολα θα τους ξανάβλεπε έτσι.

Ναι, οι Queen διέλυσαν το σύμπαν. Αλλά δεν κρατάμε μόνο αυτό.

Πρέπει να το παραδεχτούμε: οι Queen έδωσαν μια εμφάνιση-μάθημα για το πώς κερδίζεις ένα live event. Αλλά το Live Aid δεν ήταν μόνο η «Ga Ga» στιγμή. Ήταν μια τεράστια ιστορική φωτογραφία όπου οι πιο βαριές μπάντες του πλανήτη στάθηκαν ξανά μπροστά σε εκατομμύρια μάτια - και απέδειξαν ότι το μέταλ δεν ζει για την τελειότητα. Ζει για την αλήθεια.

• Οι Black Sabbath έδειξαν τι σημαίνει να επιστρέφεις ενώ κουβαλάς όλο το παρελθόν σου στην πλάτη.
• Οι Zeppelin έδειξαν τι σημαίνει να παίζεις χωρίς το θεμέλιο σου και να τολμάς παρ’ όλα αυτά.
• Οι Queen έδειξαν τι σημαίνει να καταλαμβάνεις τον πλανήτη με καθαρή ενέργεια.

Το Live Aid ήταν ένα event όπου η pop νίκησε στη σκηνή, αλλά το metal άφησε ένα τεράστιο αποτύπωμα στην ιστορία. Και αυτό λέει πολλά.

Το Live Aid του ’85 δεν ήταν «η συναυλία των Queen». Ήταν το σημείο όπου τρεις διαφορετικές σχολές rock - η pop μεγαλοπρέπεια, το heavy metal και η hard rock κληρονομιά - «συγκρούστηκαν» στο πιο μεγάλο τηλεοπτικό πείραμα όλων των εποχών.

Κι αν κάτι μένει 40 χρόνια μετά, είναι ότι: το metal δεν χρειάζεται τελειότητα για να γράψει ιστορία. Χρειάζεται απλώς να εμφανιστεί — και να κάνει θόρυβο.