Οι 15 + 1 Καλύτερες Crossover Μπάντες (γιατί πάντα θα υπάρχει κι ένα bonus!)

Υπάρχουν πολλά είδη μουσικής εκεί έξω, αλλά λίγα μπορούν να σου δώσουν την αίσθηση του χάους, της ταχύτητας και του αδυσώπητου moshing.

Το crossover είναι η στιγμή που το punk και το metal συνεργάστηκαν για να φτιάξουν κάτι τόσο τέλειο όσο και οι μπάντες που ακολουθούν, χωρίς καμία ταξινόμηση.

S.O.D. : Αν το crossover είχε σημείο μηδέν, θα ήταν αυτοί. Anthrax riffs, hardcore λύσσα και τραγούδια που τελειώνουν πριν προλάβεις να σκεφτείς. “I want some milk" και καθάρισες.

Municipal Waste: Ταχύτητα, party vibes και riffs με άφθονη μπύρα. Πολλοί θα θυμάστε και το άγριο ξυλίκι που έπεσε στη συναυλία τους στο ΑΝ, κατά του κιθαρίστα τους Ryan Waste!

D.R.I.: Οι πατριάρχες του χάους. Ποτέ δεν ξέρεις αν ακούς punk ή thrash και αυτό ακριβώς είναι το σωστό.

Crossover gods – Suicidal Tendencies: Μπάντα που γεννήθηκε για να αποδεικνύει ότι μια μπλε bandana και ένα skate μπορούν να ενώσουν μουσικά έθνη. Τα περισσότερα λόγια είναι περιττά.

Excel: Υποτιμημένοι, αλλά πάντα τίμιοι, με χαμηλό προφίλ και θανατηφόρα riffs. Από το Venice, CA, βουτηγμένοι μέχρι το κόκαλο στο graffiti.

Uncle Slam: Καθαρόαιμο thrash με hardcore στα μούτρα. Όχι τόσο διάσημοι, αλλά επικίνδυνα heavy και τίμιοι. Μπάντα για όσους θέλουν crossover χωρίς χαριτωμενιές.

Iron Reagan: Αν οι Municipal Waste είναι πάρτι, οι Iron Reagan είναι το after που ξέφυγε. Πολιτική καφρίλα, riffs με οξύ και ταχύτητες που λες «δεν είναι δυνατόν… αλλά ναι, είναι».

Power Trip: Ναι, είναι περισσότερο thrash παρά κλασικό crossover, αλλά η επιρροή τους στο είδος είναι τόσο βαριά που θα ήταν έγκλημα να λείπουν. Ο Riley Gale έκανε το crossover ξανά επικίνδυνο, χωρίς να χάσει ούτε μισή νότα.

Cryptic Slaughter: Αν υπήρχε ολυμπιακό άθλημα στο πόσο γρήγορα μπορείς να παίξεις hardcore και thrash ταυτόχρονα, αυτοί θα έπαιρναν το χρυσό. Καθαρή αδρεναλίνη.

Dr. Living Dead!: Μάσκες, crossover riffs, comic-book attitude και παίξιμο που δεν αστειεύεται. Οι αγαπημένοι μας Σουηδοί. Ελπίζουμε σύντομα ξανά στην Ελλάδα!

Ludichrist: Νεοϋορκέζικη παράνοια, hardcore ταχύτητα και thrash riffing που ακούγεται σαν να προσπαθούν να ξεβιδώσουν την ίδια τους τη μουσική. Το crossover στην πιο «ασυνάρτητη αλλά τέλεια» μορφή του.

Crumbsuckers: Τεχνικότητα, δύναμη, σοβαρότητα. Από τις μπάντες που δίνουν κύρος στη λίστα, χωρίς να χάνουν ούτε μισό κομμάτι από τη λύσσα τους.

M.O.D. : Billy Milano χωρίς φρένο και χωρίς φίλτρο. Hardcore, thrash και χιούμορ. Βρώμικο, προκλητικό και απόλυτα crossover όπως πρέπει να είναι: ενοχλητικό.

Acid Reign: Βρετανικό crossover με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Thrash ταχύτητα, punk διάθεση και εκείνο το τρελό attitude που κάνει τα riffs να κολλάνε περισσότερο απ’ όσο θα ήθελες να παραδεχτείς.

Toxic Holocaust: Blackened thrash με punk ψυχή και ταχύτητα που δεν παίρνει άδεια από κανέναν. Ο Joel Grind πήρε το crossover, το μόλυνε και το έκανε σκέτη σαπίλα.

Bonus Acidez: Μεξικανικό street punk με ταχύτητα και attitude που θα έκανε πολλές thrash μπάντες να κοκκινίσουν. Δεν είναι καθαρό crossover, αλλά η ενέργεια είναι τόσο κοντά που δεν χωράει συζήτηση. Spikes, χάος και μουσική που τρέχει πιο γρήγορα από τη θερμοκρασία της πόλης τους.

Κάπως έτσι, το crossover συνεχίζει να ζει και να μας θυμίζει ότι η μουσική δεν χρειάζεται κανόνες. Μόνο νεύρο, χαβαλέ και διάθεση για κακό χαμό.

Οι 15 + 1 μπάντες εδώ δεν καλύπτουν τα πάντα, αλλά καλύπτουν αυτό που έχει σημασία: το crossover δεν πέθανε ποτέ.